|
Ik Vertrek... de grote stap
Het was eind
2006 dat we naar Oostenrijk verhuisd zijn. Het
begon met een vakantiegevoel wat we zo graag wilde
vast houden. Dromen dat je hier altijd zou kunnen
zijn waarom niet?Tja,…..dat is toch alleen
maar zo’n opmerking? Nee,..niet meer.
Marcel was verbaasd, hij dacht dat ik een
grap maakte,maar hij had al gauw in de gaten dat
het me serieus was.Eerst kwamen er allerlei redenen
waarom we het niet moesten doen zoals het werk
ons mooie huis en de familie die we niet konden
missen. Dan blijft het altijd bij dromen, want
er is altijd wel een reden waarom we het niet
zouden moeten doen. Ik wist er genoeg op te noemen
waarom we het wel zouden moeten doen! Tja, daar
moest Marcel toch weer even over nadenken.
|
|
Veel
tijd liet ik hem niet, want mij kon het eigenlijk
niet snel genoeg gaan.
De sleur die het leven me nu te bieden had, daar
wilde ik verandering in brengen. Dat ik iemand
ben die van een uitdaging houd wist mijn man al
wel. Maar dat is natuurlijk wel een heel grote
stap .Vele avonden hebben we er over gepraat voordat
ook Marcel er voor wilde gaan.Nu nog de ouders
inlichten, want we hadden al die tijd onze mond
tegen iedereen gehouden.
Wilde tenslotte wel serieus genomen worden, en
niet de opmerking krijgen dat het wel een bevlieging
zou zijn. Natuurlijk was het schrikken voor de
ouders, en in het begin dachten ze echt dat het
een bevlieging was. Helaas hadden ze al snel in
de gaten dat het toch anders ging lopen.Ons huis
werd te koop gezet, want we hadden een startkapitaal
in Oostenrijk nodig.
Binnen 2 weken verkocht aan buren die we al helemaal
in ons huis zagen wonen. Pas toen hebben we het
aan andere mensen verteld. Dat was in januari
2007 in september dat jaar zijn we verhuisd naar
Oostenrijk. |
|
********** **** ******************Transport v.d Stacaravan***********************Eindelijk kregen we de sleutel******************* |
|
DE EERSTE 3 MAANDEN IN OOSTENRIJK
Toen we nog in Nederland woonden,
zijn we een paar keer heen en weer getuft om een pand
te bekijken.
Steeds was er wel wat: huis stond aan de snelweg, naast
een tankstation of te afgelegen.
Gezien dit niet echt prettig verliep, hebben we het
toen omgedraaid. Het Gasteinertal sprak ons erg aan.
Hier zagen we onszelf wel wonen. We besloten toen dat
we zouden gaan verhuizen en dan naar een geschikt pand
te zoeken.
We hebben de eerste 3 maanden in een grote woonwagen
op een camping gewoond.( de woonwagen hebben we vanuit
Nederland getransporteerd met speciaal vervoer) We wilde
niet ons spaargeld aan huur kwijt zijn, ook omdat niet
in te schatten zou zijn hoe lang onze zoektocht zou
duren.
Na 2 maanden ons droompand gevonden.
We waren er al vele malen langs af gereden, en vonden
het een prachthuis.
Bleek dat de makelaar dacht dat dit pand niet was wat
wij zochten,
en het daarom ook niet aangeboden had. Dit was juist
wat we wilde. Weet nog de 1e keer dat we in het huis
een bezichtiging hadden. We liepen de trap op en kwamen
op een gigantisch lange overloop waar aan het eind een
vleugel stond!De sfeer was gezet.
Een huis met een ziel,een huis waar wij nog zoveel liefde
in konden steken.
We waren er op het juiste moment. De eigenaar Paul Franzmaier
was overleden en de zakenwaarnemer wilde het huis zo
snel mogelijk verkopen . Paul Franzmaier was en vermogend
man, moest de laatste jaren echter veel verkopen.Ons
geluk kon echter niet meer op...
|
|