Ik Vertrek... de grote stap

Het  was eind 2006 dat we naar Oostenrijk verhuisd zijn. Het begon met een vakantiegevoel wat we zo graag wilde vast houden. Dromen dat je hier altijd zou kunnen zijn waarom niet?Tja,…..dat is toch alleen maar zo’n opmerking? Nee,..niet meer.
Marcel was verbaasd, hij dacht dat  ik een grap maakte,maar hij had al gauw in de gaten dat het me serieus was.Eerst kwamen er allerlei redenen waarom we het niet moesten doen zoals het werk ons mooie huis en de familie die we niet konden missen. Dan blijft het altijd bij dromen, want er is altijd wel een reden waarom we het niet zouden moeten doen. Ik wist er genoeg op te noemen waarom we het wel zouden moeten doen! Tja, daar moest Marcel toch weer even over nadenken.      
                                

 

Veel tijd liet ik hem niet, want mij kon het eigenlijk niet snel genoeg gaan.
De sleur die het leven me nu te bieden had, daar wilde ik verandering in brengen. Dat ik iemand ben die van een uitdaging houd wist mijn man al wel. Maar dat is natuurlijk wel een heel grote stap .Vele avonden hebben we er over gepraat voordat ook Marcel er voor wilde gaan.Nu nog de ouders inlichten, want we hadden al die tijd onze mond tegen iedereen gehouden.
Wilde tenslotte wel serieus genomen worden, en niet de opmerking krijgen dat het wel een bevlieging zou zijn. Natuurlijk was het schrikken voor de ouders, en in het begin dachten ze echt dat het een bevlieging was. Helaas hadden ze al snel in de gaten dat het toch anders ging lopen.Ons huis werd te koop gezet, want we hadden een startkapitaal in Oostenrijk nodig.
Binnen 2 weken verkocht aan buren die we al helemaal in ons huis zagen wonen. Pas toen hebben we het aan andere mensen verteld. Dat was in januari 2007 in september dat jaar zijn we verhuisd naar Oostenrijk. 

 

********************************Transport v.d Stacaravan***********************Eindelijk kregen we de sleutel*******************

 

DE EERSTE 3 MAANDEN IN OOSTENRIJK

Toen we nog in Nederland woonden, zijn we een paar keer heen en weer getuft om een pand te bekijken.
Steeds was er wel wat: huis stond aan de snelweg, naast een tankstation of te afgelegen.
Gezien dit niet echt prettig verliep, hebben we het toen omgedraaid. Het Gasteinertal sprak ons erg aan. Hier zagen we onszelf wel wonen. We besloten toen dat we zouden gaan verhuizen en dan naar een geschikt pand te zoeken.
We hebben de eerste 3 maanden in een grote woonwagen op een camping gewoond.( de woonwagen hebben we vanuit Nederland getransporteerd met speciaal vervoer) We wilde niet ons spaargeld aan huur kwijt zijn, ook omdat niet in te schatten zou zijn hoe lang onze zoektocht zou duren.

Na 2 maanden ons droompand gevonden.
We waren er al vele malen langs af gereden, en vonden het een prachthuis.
Bleek dat de makelaar dacht dat dit pand niet was wat wij zochten,
en het daarom ook niet aangeboden had. Dit was juist wat we wilde. Weet nog de 1e keer dat we in het huis een bezichtiging hadden. We liepen de trap op en kwamen op een gigantisch lange overloop waar aan het eind een vleugel stond!De sfeer was gezet.
Een huis met een ziel,een huis waar wij nog zoveel liefde in konden steken.
We waren er op het juiste moment. De eigenaar Paul Franzmaier was overleden en de zakenwaarnemer wilde het huis zo snel mogelijk verkopen . Paul Franzmaier was en vermogend man, moest de laatste jaren echter veel verkopen.Ons geluk kon echter niet meer op...

 

 

  

Hier naar boven